Ik vertelde eerder dat er drie mannen bij zijn, maar dat is niet helemaal waar. De week wordt georganiseerd door een bekende Bergse schilder en een vriend van hem ook uit die wereld. Zij organiseren dit al vele jaren op deze plek. En zij verzorgen de belangrijkste opbouwende kritiek.
Ook vandaag kwamen de schilderijen van Marleen weer op nummer 1. Behalve de derde, die van de zonsondergang. Dat was een vluggertje en daar was ze zelf ook helemaal niet tevreden mee.
Gisteren was een Frans echtpaar hun hondje kwijt. Zo'n heel klein hondje (k.k. hondje). Het heet Mat of iets dergelijks. Ze hebben minstens een half uur lopen roepen en zoeken. Ook andere campinggasten zochten mee. Dat hondje loopt altijd braaf achter zijn bazin aan maar slaat dan plotseling zonder dat ze het merkt links of rechts af en weg is hij. Uiteindelijk vonden ze hem buiten de camping langs de weg. Als ik haar nu naar het toiletgebouw zie lopen, maak ik zachtjes van die lokgeluidjes die dat hondje wel hoort, maar zij niet. Maar nu let ze beter op en komt ze hem halen. Het leven op de camping kan reuze humoristisch zijn.
Ik heb eerder iets verteld over de sanitaire voorzieningen. Er is een toiletgebouw met o.a. 3 zit-toiletten waarvan ik geen gebruik maak. De heren zijn hier rijkelijk bevoorrecht omdat er speciaal voor hen ook nog drie urinoirs zijn voor het genieten van een plas. Door de uitvoering er van geeft het een idee van tegen een boom plassen wat je als jongetje wel deed. Ik denk dat de campingeigenaar gemeend heeft dat gevoel van vroeger hier te doen herleven.
Jullie denken misschien dat ik een reclamefolder aan het samenstellen ben.
Maar dat is echt niet zo, er zijn wel degelijk minpuntjes te vinden hier.
De camping heeft een aantal vaste plaatsen waar mensen hun caravan laten staan zodat ze er in de weekenden en vakanties kunnen komen. Sommige van die plekjes zien er echt goed uit
Maar er zijn er ook die er minder goed uitzien. Deze eigenaar vergeet zijn gazon af en toe te maaien.
Onkruid wieden vindt niet iedereen leuk werk. Maar af en toe toch noodzakelijk.
Kennelijk niet zo veel ervaring met het opzetten van een voortent.
Vandaag ging de groep naar Cap Griz Nez oftewel Kaap de grijze neus. Sommigen kozen een plek boven op het uitzichtpunt, Marleen en nog twee anderen kozen voor het strand.
Daar heeft ze twee werken gemaakt. Het is natuurlijk lastig om van een redelijk groot schilderij met mijn telefoon een foto te maken die het werk goed weergeeft. Dat komt totaal niet over. Maar op speciaal verzoek van Moederkonijn (zie reactie van gisteren):
En dit is er een van gisteren:
Na het ontbijt en het bijwonen van de werkbespreking is Marleen op pad gegaan naar Cap Griz Nez en heb weer wat noodzakelijke huishoudelijke werkzaamheden gedaan. Marleen had niet genoeg eten meegenomen (brood was op). Ik ben op de fiets naar het plaatje Wissant gereden en heb daar een donker bruin stokbrood en een croissant gekocht in een Spar winkel. Vervolgens ben ik naar de Cap Griz Nez gefietst en heb Marleen opgezocht. Ik ben daar geruime tijd gebleven en mijn eigen lunch genuttigd. Vervolgens naar de camping en lekker in de zon gezeten.
Toen Marleen terug kwam was het hoog tijd voor een koude witte wijn.
Marleen kon het niet laten om het schilderij van de zonsondergang te gaan verbeteren, wat niet meer lukte. Waarschijnlijk zal ze hem met een grote kwast weg schilderen om het doek later opnieuw te kunnen gebruiken.
Na een eenvoudige doch voedzame maaltijd op de skottelbraai en een avondwandeling, was de dag weer om.
