Het schilderij van Marleen waarover ze zich zorgen had gemaakt werd toch heel goed ontvangen.
De nieuwe locatie werd Wissant. Abusievelijk had ik eerder geschreven dat dit gebied vroeger bij België hoorde en dat de naam Wissant komt van wit zand. Dat laatste schijnt juist te zijn, maar het gebied behoorde niet bij België en niet bij Nederland maar de Nederlandse taalgrens lag vroeger hier. Men vertelde me dat sommige mensen hier nog een beetje Nederlands spreken. Dat is hiermee dan rechtgezet.
In Wissant was het vandaag Brocante. Dat is een mooi woord voor rommelmarkt, alhoewel brocante iets veel mooiers doet vermoeden. Net als in Nederland komen mensen uit alle hoeken en gaten voor het bekijken van oude rommel waarvan 95% weer mee terug naar huis gaat. Blijft wonderlijk.
Marleen vertrok met de auto en ik bleef nog even in de caravan met de kachel aan. Om half twaalf vertrok ik eerst naar het dichtstbijzijnde dorp met een bakker voor een bruin brood. Helaas had deze bakker weer alleen maar wit brood en Marleen wil perse bruin. Doorgereden dan naar Wissant met mijn dikke kleren aan. Daar aangekomen trof ik de groep op een terras achter de koffie. Ik dus ook een grand café au lait. Inmiddels begon de lucht open te trekken en kwam de zon tevoorschijn.
Marleen besloot een tafereel op de markt te gaan schilderen. Eerst een schets gemaakt en daarna de verf klaargezet. Op dat moment ging er een man met een gitaar en een gek mutsje op een paar meter afstand zitten zingen.
Marleen besloot haar plan te wijzigen en de gitarist te schilderen. Daarbij had ze bijzonder veel bekijks. Mensen die bleven staan om te zien hoe de gitarist vorm kreeg en mensen die haar fotografeerden. Ik heb de gitarist een paar euro gegeven op voorwaarde dat hij een uur zou blijven zitten. Dat vond hij een leuk idee.
De meester kwam ook af en toe langs en vond het geweldig.
Ik ben weer op mijn fiets gestapt en via een lange omweg over leuke weggetjes terug gereden. Inmiddels waren alle wolken weer weg en was mijn kleding veel te warm. Misgegokt dus. De lucht was nu zo helder dat je de krijtrotsen van de Engelse kust kon zien.
Op de camping heb ik in de zon gewacht tot Marleen terug kwam om een uur of 5. Ze had ook de eerdere schets uitgewerkt in een schilderij. Twee werken dus in amper drie en en half uur. Dat vind ik knap.
Gisteren gebeurde er iets waarover ik echt iets moet melden. Er zijn nogal wat mensen hier (Fransen) met een hond. Ze laten die honden gewoon los lopen. Je kan je voorstellen waartoe dat soms leidt. Gisteren stond ik bij de caravan buiten op onze skottelbraai het eten klaar te maken toen een klein wit hondje op 1 meter afstand ging zitten poepen. Marleen is direct naar het sanitairgebouw gelopen en heeft de eigenaresse er uit gesleurd (bij wijze van spreken) om die drol direct te verwijderen. Dat kwam ze inderdaad doen. Excuses natuurlijk maar die heb ik niet aanvaard. De eigenaresse van de camping heeft zelf twee hondjes die de hele dag rond lopen, dus het zal haar allemaal een zorg zijn. Nu zijn wij al heel vaak in Frankrijk op vakantie geweest op campings, maar dit is echt niet gebruikelijk. Goed voorbeeld doet volgen, maar slecht voorbeeld dus ook.
We hadden vandaag een jarige. Het was de jongste van het gezelschap die 36 jaar oud werd.Hij kreeg een kaart met gelukwensen van iedereen en een fles champagne. Hij bracht een doek mee dat hij in de vrije uurtjes in zijn appartement in Wimereux gemaakt had. Een doek van 2x1 meter maar liefst van een danseres tussen flamingo's. Een doek met een hoog wouw-gehalte. Maar wel een beetje kitsch. Maar al zijn werken zitten dicht tegen kitsch aan. Hij wil vooral erg commercieel zijn en zijn inkomen er mee verdienen.
Hopelijk wordt het morgen weer zulk prachtig weer als vanmiddag.
