Mijn weerapp moet gisteren toch een
beetje abuis geweest zijn. Die ommezwaai van onweer en regen naar
zonnig en droog was echt verkeerd. We zaten rustig in de voortent te
ontbijten en te genieten van de zon die tussen schapenwolken door
scheen. Maar er was ook een nogal donkere lucht in aantocht. En heel
plotseling begon het te stormen. Niet langzaam en steeds harder, maar
van windstil naar storm. Dus, alle hens aan dek!!!, Nog weer enkele
minuten later barstte de regen los. Na enige tijd stopte de storm, maar de regen ging in volle hevigheid door.
Het campingterrein is licht
hellend en wij staan op het lage gedeelte en dus vormde zich al
spoedig een smalle rivier die precies in het midden onze voortent in en
door stroomde. Dat was niet te stoppen. Marleen dacht met wat oude
kranten het water de baas te kunnen, maar helaas. Het was gewoon een
kwestie van wachten tot het zou stoppen met regenen, dan droogt de
rivier vanzelf op. Muziekje opgezet, boekje gepakt en rustig gewacht
tot het voorbij was.
Op de Franse buienradar zag ik dat het enorme
onweerscomplex boven een groot deel van Frankrijk met rasse schreden
noordwaarts trok, rechtstreeks richting Nederland!!! Op het moment
dat jullie dit lezen, is het in inmiddels afgezwakte vorm Nederland
al weer gepasseerd (ik schat tussen 13.00 en 15.00 uur). Aan het einde van de middag scheen de zon weer en hebben we nog een wandeling door de glooiende natuur van de Morvan gemaakt.
In de verte konden we nog een rolwolk zien als restant van het slechte weer
Gisteren heb ik iets geschreven waarbij
iedere goede lezer de wenkbrauwen bij had moeten fronsen. Ik schreef
namelijk dat ik een optreden van Edith Piaf had bijgewoond. Nu weet
ik wel dat ik een jeugdig uiterlijk heb, maar aangezien Edith in 1963
overleed, zou ik nu minstens 78 jaar oud moeten zijn om een optreden
van haar bijgewoond te kunnen hebben. En 78 ben ik echt nog niet.
Muziek.
Vandaag 2 nummers over hetzelfde onderwerp. Onze "vriend" Donald Trump vertelt steeds dat zijn voorganger Obama heeft gezorgd voor sluiting van mijnen en daarmee voor armoede.
Al in 1963 zong een heel jonge Bob Dylan het door hem geschreven North Country Blues. Een prachtig nummer over het sluiten van ijzermijnen en de armoede die in die regio het gevolg was. Bob Dylan aan het begin van zijn carrière, was toen al een zeer goede tekstschrijver.
De kans bestaat dat de link wordt geblokkeerd door youtube i.v.m. auteursrechten. Dat zou heel jammer zijn. Daarom voor de zekerheid ook een versie zonder bewegende beelden.
In 1995 (dus ook ver voor Obama) verscheen een CD van Bruce Springsteen met het nummer Youngstown. Een Amerikaanse journalist zei eens dat als Bruce een nummer schreef over een stad, dat het niet best gesteld is met die stad. Youngstown is daar een mooi voorbeeld van. Youngstown is een stad in, wat men noemt, de rust belt. Vroeger was Youngstown welvarend door de staalindustrie, nu leeft de in verval geraakte industriestad voorzichtig op door de komst voor jonge creatieve startups. Youngstown is wat mij betreft een van de beste nummers van Bruce. Een schitterende tekst en een nummer waar de tomeloze energie van Bruce mooi te zien is. Er staan drie nummers op deze video en het gaar mij om het eerste nummer.
Het probleem van de Amerikaanse mijnen is dus al heel oud.
Wie geïnteresseerd is in de teksten moet dit even laten weten. Dan mail ik ze je toe, eventueel inclusief de vertaling.
