woensdag 22 augustus 2018

Eind goed, al goed

We zijn weer thuis. 
Het Italiaanse echtpaar met kleinkind hebben ons tot 23.00 uur wakker gehouden. We gingen vroeg naar bed om vanmorgen ook vroeg te kunnen vertrekken, geheel tegen onze gewoonte in. Maar we wilden perse  Brussel passeren voor de spits. Dat lukte ruimschoots. En ook Antwerpen naderden we ver voor enig spitsuur. Maar bij Antwerpen is het tegenwoordig op elk moment van de dag raak, dus vandaag ook. Verder een zeer voorspoedige reis gehad.
Allen hartelijk dank voor de aandacht en reacties en tot een volgende keer.
Een ieder die in de toekomst niet meer lastig gevallen wil worden met mijn dagelijkse mails, moet dat laten weten, dan schrap ik je van mijn distributielijst,

ps
Donald T. heeft niet meer gereageerd.

dinsdag 21 augustus 2018

Fake news

Vandaag zijn we in Metz op de camping Municipal aan de rivier de Moezel. Een langgerekte eenvoudige camping met strenge regels en strenge controle wat belangrijk is als je zo direct midden in het stadscentrum zit. Onderweg nog een kleine pauze

 
 We arriveerden er al vroeg in de middag zodat we een hele middag in de stad konden doorbrengen. Helaas wisten we de weg terug naar de camping niet meer (wij zijn wereldkampioen verdwalen). Dus moesten we de hulp van Google maps inroepen en zelfs toen ging het nog niet makkelijk. 
Het is druk op de camping en naast ons staan Italianen die behoorlijk veel geluid maken. Ik hoop niet tot laat in de avond.
Marleen heeft van mij een boekje gekregen van Rosanne Herzberger, een spraakmakende dame met taboedoorbrekende inzichten die ook nog eens wetenschappelijk onderbouwd zijn. Ik heb eerder over haar geschreven m.b.t. het programma Zomergasten.
 

Ik kreeg vandaag een e-mail van Donald Trump. Hij beschuldigt me van nepnieuws. Dat gezeur van mij gisteren over klimaatverandering, daar is helemaal niets van waar, vindt hij. Hij had het veel liever getwitterd, maar aangezien ik geen twitteraccount heb, moest hij zich verlagen tot e-mail. Ik ga er natuurlijk niet op reageren. Ik ga niet met die man in discussie, heeft toch geen zin.

Morgen weer naar huis!

Muziek
Vandaag een verzoeknummer van de jarige Marleen, daar kan ik natuurlijk niet omheen. Het liefst had ze Beth Hart met Joe Bonamassa gekozen of the Small glories, maar die zijn al een keer aan de beurt geweest. Dit is haar tweede keus, Mary Black.


maandag 20 augustus 2018

Teleurstelling

Vanochtend ben ik heel vroeg opgestaan en zonder caravan richting Alpen gereden om met onze gids de tour de Mont Blanc te bespreken. Daar bracht hij mij een zeer teleurstellend bericht. Door hevige sneeuwval is de route namelijk volledig onbegaanbaar en kan het dus niet doorgaan. Aangezien mijn vakantiedagen op zijn, zal het dus naar volgend jaar moeten verhuizen. Om de teleurstelling weg te drinken heb ik ter plekke 2 flessen Mont Blanc bier gekocht en meegenomen naar St. leger.
Daarna hebben we de voortent opgeruimd en zijn we vertrokken naar camping Hautoreilles in Bannes (bij Langres). 
Het is toch ongelofelijk. De klimaatverandering schopt alles in de war. Hoge temperaturen en geen regen in Nederland en sneeuw midden in de zomer in de Alpen.
Jammer.
Maar morgen rijden we naar Metz om daar de verjaardag van Marleen te vieren.

Muziek.
Mijn eerste lp van de Bretonse zanger Alain Stivel kocht ik in de jaren 70. Het volgende nummer is heel bijzonder en vind ik nog altijd geweldig mooi. Acapello.


zondag 19 augustus 2018

Gekke namen

De ochtendzon is hier het lekkerst. Ontbijten als de zon juist boven de bomen langs schijnt en even later met een boek onder een butlea.
Vanaf een uur of 11 wordt het erg warm en kan je niet lang in de zon blijven.

Het was vandaag de laatste dag van onze muziekfeestjes in het dorp Anost. Aangezien het gisteren, of eigenlijk vandaag, tot 5 uur in de ochtend heeft geduurd, was mijn verwachting dat het pas laat in de middag weer druk zou worden. We zijn vandaag pas na de lunch vertrokken.

De gebruiken met betrekking tot dansen zijn hier heel anders dan in Nederland. Als iemand wil dansen en hij of zij heeft niet zelf een partner of de partner wil niet, dan gaat die man, vrouw, jongen of meisje op de dansvloer staan en steekt een hand omhoog. Dat betekent: "ik zoek een danspartner". Vervolgens komt er iemand naar je toe en de klus is geklaard. Voordeel: je kan dansen wanner je maar wil en je wordt nooit een muurbloempje. Nadeel: Je weet niet wie er op je af komt, het kan lelijk tegen vallen. Daar geven die Fransen kennelijk niet om. We hebben de meest bijzondere combinaties zien ontstaan en ze bleven vrolijk lachend met elkaar dansen.

Ik heb vandaag meegedaan met een Cercle. Daar heb ik al eens filmpjes van laten zien. Een relatief makkelijke kringdans. Hierbij nogmaals een oud filmpje dat we 4 jaar geleden maakten en waarop je kan zien hoe dat gaat. 

Je wisselt daarbij voortdurend van partner en onderdeel van het dansje is dat je 4x heel snel met elkaar rond draait. De middelpuntvliedende kracht zorgt ervoor dat je niet uit de bocht vliegt. Maar dat werkt goed als je beide ongeveer even zwaar bent. Hoe groter het gewichtsverschil, hoe lastiger. Nu was in dit geval het gezelschap nogal divers. De ene keer moest ik die rondjes draaien met een tank van een vrouw. Dan moet ik met mijn 67 kg alle zeilen bijzetten om het niet verkeerd te laten aflopen. Maar even later had ik een meisje van 13 van 25 kg in mijn handen. Dan was het wel even schakelen. Maar het was leuk en er zijn geen ongelukken gebeurd.

Behalve op de podia werd er ook op straat weer op diverse plaatsen muziek gemaakt, al was het in de zon soms wel erg warm.



Franse Rudi was er vandaag ook weer. Zo ziet hij eruit, dansend met zijn echtgenote.


Muziek.
Vandaag iets over namen van bands.
Nederlandse muziekgroepen hebben meestal namen waarbij ik me iets kan voorstellen. B.v:
  • Klein orkest
  • Het goede doel
  • Bløf (woord zonder betekenis)
  • Bij de Blue Diamants begin ik al kriebels te krijgen, de blauwe diamanten
  • Heel vroeger was er een groep met de belachelijke naam ZZ en de maskers

Maar bands in het buitenland hebben namen die we als vanzelfsprekend aannemen en gebruiken, maar die toch vaak ook belachelijk zijn. Enkele bekende voorbeelden zijn:
  • De rollende stenen (Rolling Stones)
  • De Kevers (Beatles)
  • De Veenbessen (Cranberries)
  • De Apen (Monkeys)
  • De Nederlandse Aardolie Maatschappij (Passific Gas and Electric)
  • De Raad eens Wie (Guess Who)
  • De Smalle gezichten (Small Faces)
  • De Bescheiden Taart (Humble Pie)

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Wil je ooit nog eens een band oprichten, kies dan een naam die niets betekent zoals b.v. Marillion of Blöff.

Vandaag een heel mooi stukje muziek van een Nieuw-Zeelandse muziekant (Neil Finn, inmiddels 60 jaar oud maar nog altijd actief) die veel heeft samengewerkt met zijn 6 jaar oudere broer Tim. Ze hebben gewerkt in verschillende samenwerkingsverbanden waarvan de bekendste zijn Split Enz en Crowded House.




zaterdag 18 augustus 2018

Rudi

De rit naar Anost gaat over een smalle weg door bossen met voortdurend scherpe bochten en stijgen en dalen. Overdag als het licht is, kan je maximaal 40 km/uur rijden. We doen er dan een half uur over. Terug, 's avonds, is het aarde donker op die weg en kom je helemaal niets tegen en het grootste deel ook geen enkel huis. Dan haal je de 40 km/uur slechts op een enkel klein stukje en doen we er ca. 40 minuten over. Twee jaar geleden stonden we na zo'n scherpe bocht plotseling oog in oog met een ree met twee jongen. Ik kon stoppen op voldoende afstand en ze bleven staan, verblind door onze lichten. Na even wachten, liepen ze rustig het bos in en konden we verder rijden. Daar moet je dus voortdurend rekening mee houden.

We zien bij deze festivals veel dezelfde gezichten steeds terug komen. Soms zijn het heel markante personen.
Vorig jaar heb ik verteld over Rudi, de skileraar.


 De Franse Rudi uit de Morvan wel te verstaan. Onze Rudi zie ik in zijn versleten katoenen overall op zijn trekker uit 1958 die hij geërfd heeft van zijn vader en die weer van zijn vader. Rudi is het land aan het bewerken net na de winter. Zodra de eerste lente zonnestralen op hem neerdalen, beginnen zijn ogen te glimmen en zijn voeten te kriebelen, hij springt van de trekker, rent naar binnen en zoekt paniekerig naar zijn nette pak en dansschoenen. Hij roept naar zijn vrouw:”Francoise...où est mon costume soignée et mes chaussures de danse, je ne les trouve pas ? Dat betekent « Truus, waar zijn mijn nette pak en mijn dansschoenen, ik kan ze niet vinden ? » En zo zien wij de Franse Rudi in Anost steeds terug komen. Overigens hadden we hem vorige week ook al in Luzy gesignaleerd.

Op een terrasje in het dorp waar we een glaasje witte wijn dronken, zat een groepje mannen muziek te maken.



 Het klonk heel erg goed en maakte de sfeer op het terras uitnodigend om te blijven. Marleen heeft de man met het geruite overhemd snel getekend en na afloop de tekening aan hem gegeven. 

Er kwamen ook nog enkele dames langs die verkleed waren als accordeon.
 In de grote tent zaten 6 jongens te oefenen voor hun optreden op het bal vannacht om 03.00 uur tot 05.00 uur. We hadden hen heel graag willen zien want we hebben ze al eerder gezien en weten hoe goed ze zijn, maar we vonden dat toch echt te laat. Want daarna zou dan ook die lastige rit terug naar de camping nog volgen.







Muziek.
Ik heb van een trouwe lezeres via de mail een verzoeknummer gekregen. Uiteraard laat ik dit zien. De zangeres past in het rijtje van dames met een tragische afloop want Minnie Riperton stierf in 1979 op 31 jarige leeftijd aan borstkanker. Ze was opgeleid als operazangeres en had een stembereik van 5 octaven. Lovin' You uit 1975, opgedragen aan haar toen tweejarig dochtertje Maya.


vrijdag 17 augustus 2018

Het ziekenhuis

Het was een bewolkte dag, wel warm, een mooie dag om iets cultureels te gaan doen. Autun, op een half uur rijden, is een mooie provinciestad met iets minder dan 15.000 inwoners..
Autun dankt zijn naam aan de Romeinse keizer Augustus, die rond het begin van onze jaartelling op de plek van het huidige Autun de stad Augustodunum stichtte. Hij wilde in Gallië een stad stichten die de macht van Rome zou uitdrukken. Daarom kreeg Autun enkele indrukwekkende gebouwen.
In de middeleeuwen kende Autun opnieuw een bloeiperiode. Het werd een religieus centrum en kreeg een kathedraal. 
Momenteel is er in Autun een bienale. Een biënnale is een tweejaarlijkse kunstmanifestatie; meestal een tentoonstelling voor beeldende kunst. De kunstwerken zijn hier in Autun verdeeld over drie locaties. De eerste locatie was museum Rolin. Daar waren we al eens in een vorige vakantie geweest en ik herinner me van dat gebouw voornamelijk de vreselijk krakende vloeren. Die zijn er dus nog steeds, maar nu kwam er een nieuwe ergernis bij, het was er erg warm, muf en het stonk er naar iets als zweet (logisch bij die atmosfeer). De meeste suppoosten waren schoolmeisjes (vakantiewerk), maar er was ook een man van middelbare leeftijd die het echt niet vol kon houden en voortdurend met zijn kin op zijn borst zat te slapen. De schoolmeisjes zaten gezellig met hun telefoontjes te spelen en bleven wel wakker. De vaste collectie hadden we al eens gezien en nu was het zoeken naar die paar extra kunstwerken die verstopt zaten in dat museum. We hadden er ongeveer 2 uren voor nodig om een stuk of 5 werken te ontdekken die we ook nog eens, op zijn zachts gezegd, niet interessant vonden.

Op naar locatie 2 dan maar. Maar dat was wel heel interessant. Het gebouw was namelijk een voormalig ziekenhuis, gesloten 12 jaar geleden, in 2006 dus. Als in dat ziekenhuis 12 jaar geleden nog zieke mensen lagen, ...........poeh. Het gebouw ziet er droefgeestig, naargeestig, verwaarloosd en gevangenisachtig uit. Er hingen hier wel veel kunstwerken, maar slechts enkele kon ik waarderen.

Kleine smalle ruimten
 De vloeren, de plafonds, overal bladderende verf en verrotte kozijnen





 


 Overal zitten de leidingen nog


 De wasplaats


 Wat kan ik hier schoonmaken?


 Maar gelukkig was er een kunstenaar wiens werk ik erg mooi vond. Surrealistische taferelen op een bijzondere manier geschilderd waardoor je fantasie aan het werk gezet werd. Zijn naam is Stefan Peters, een Belg. Ik hoop dat het op de foto's een beetje tot zijn recht komt.












 Aangezien het in dit gebouw ook erg benauwd was, zijn we vervolgens direct een lekker ijsje gaan eten op het marktplein.






Aan locatie 3 zijn we niet meer toegekomen, we waren moegestreden (half zes inmiddels) en moesten ook nog boodschappen doen, tanken en pinnen.

Morgen gaan we weer lekker feest vieren in Anost (spreek uit Anó).

Muziek

Van Edith Piaf had ik gezegd dat ze een tragisch leven heeft gehad en dat er daarvan nog enkele zouden komen. Hierbij nog drie dames die vroegtijdig naar het hiernamaals zijn verhuisd. De stemmen en de muziekstijlen van deze drie dames zijn compleet verschillend.

Begin dit jaar overleed Dolores O'riordan, zangeres van de Cranberries, door zelfmoord op 47 jarige leeftijd. Een bijzondere zangeres die ik zelf diverse keren heb zien optreden.

Amy Winehouse overleed in 2011 op 28 jarige leeftijd door een overdosis. Iedereen zag het aankomen, maar het was kennelijk niet te voorkomen. Van haar heb ik niet zo veel muziek, is niet echt mijn smaak op sommige nummers na.
 
Janis Joplin overleed in 1970, nog maar  27 jaar oud door een overdosis. Ik was nog heel jong toen ik al een groot fan was van Janis. Haar rauwe manier van zingen waren in die tijd spraakmakend en zal door veel mensen verschrikkelijk lelijk gevonden worden. Maar bij het nummer "Ball and chain" krijg ik nog altijd kippenvel. Vooral de uitvoering tijdens het eerste grote popfestival in Amerika (Montery popfestival in 1967) is legendarisch. Als je geen sterk hart hebt, kan je hier beter niet naar kijken, je bent gewaarschuwd.

Cranberries met Dolores O'Riordan  

Amy Winehouse

Janis Joplin
     

donderdag 16 augustus 2018

Tour de Mont Beuvray

Ik ben helemaal opgewonden over wat misschien komen gaat. Om er een beetje in te komen, heb ik vandaag de Tour de Mont Beuvray gedaan (met de e-Cube). En ik moet zeggen, het is hartstikke leuk zo'n tour. Nu is de Mont Beuvray geen Mont Blanc natuurlijk, maar het gevoel is hetzelfde en het geeft een gevoel van, nu de volgende stap. Mont Beuvray is met 821 meter hoogte één van de hoogste bergen van de Morvan. 
En ik heb niet alleen de tour er om heen gedaan......ik ben er ook nog eens overheen gegaan. Ik weet niet of dat met de Mont Blanc ook gaat lukken, maar dat zien we nog wel. Af en toe ben ik even gestopt voor een fotootje en een slokje water, want het was vandaag 32 graden. Ik moest ook af en toe mijn bril schoonmaken want de zweetdruppels rolden over mijn bril. En slecht zicht in de bergen is gevaarlijk.
 Ik was hier nog niet boven de boomgrens gekomen


 Maar wel mooi uitzicht over het landschap van de Morvan





 Af en toe kom je ook interessante beesten tegen. De naam van de springkever weet ik overigens nog steeds niet. Van onderstaand dier wel, hij heet Kees





 Naar beneden toe was wel voortdurend remmen




 Een obstakel voor de tour volgende week is de verjaardag van Marleen. Die wil haar verjaardag eigenlijk liever niet boven op de Mont Blanc vieren. Ik zal een list moeten verzinnen. Misschien een Tour de Mont Blanc met een helikopter. Dan doe je het in een paar uur en ben ik op tijd terug. Wie heeft er een betere suggestie???

Muziek
Vandaag wil ik een paar artiesten laten horen en zien die we in Bergen op Zoom hebben gezien. In Bergen op Zoom worden iedere twee a drie weken kleine concerten georganiseerd in een zaaltje waar ook opnamen voor de lokale radio-omroep worden gemaakt met gemiddeld 30 mensen publiek (soms meer soms ook minder). Er treden daar mensen uit alle werelddelen op en regelmatig zitten daar hele goede optredens bij en kopen wij een CD van hen. Enkele voorbeelden: