Bijvoorbeeld gras maaien. In onze achtertuin ligt een behoorlijke grasmat (die veel water heeft kunnen absorberen de laatste dagen). Aan de voorkant ligt er tussen onze voortuin en de straat een lapje openbaar gras. Aangezien het onderhoud daarvan door de gemeente niet aan mijn kwaliteitsstandaard voldeed, houd ik dat gras al enige jaren zelf bij. We hebben er een bank op gezet (onze buurtbank)
en 4 seringenstruiken.
Nu heeft de gemeente voor dit jaar een contract afgesloten met een nieuw bedrijf. Toen zij voor de eerste keer kwamen maaien dit jaar, had ik mijn stuk al twee keer gemaaid zodat het gras gemillimeterd was. In tegenstelling tot het gras bij de buren dat inmiddels zo lang was dat er gehooid kon worden. Helaas waren we niet thuis. De man op de maaimachine dacht kennelijk dat het gemillimeterde gras tot op de grond afgemaaid moest worden. Door de obstakels (bank en seringenstruiken) moest hij met de veel te grote machine scherpe bochten maken waardoor op die plaatsen het gras verdween door de draaiende wielen. Gevolg, kale plekken en kuilen. Ik was natuurlijk erg boos en heb dit per ommegaande laten weten aan mijn contact persoon.
Afgelopen maandag werden we om 07.00 uur gewekt door lawaai van machines. De veel te grote maaimachine stond al klaar op mijn perceel.
Voordat ik mijn korte broek had aangetrokken en de deur van het slot had gedaan, had hij al 1 strook gemaaid en was om de hoek verdwenen om daar te maaien. Ik ben buiten blijven staan (ca. 10 minuten met slechts een korte broek) om hem te beletten de rest te doen.
Gezien het voorgaande heb ik weinig vertrouwen in het geheugen van de man en vrees ik niet alleen voor het gras, maar ook voor de seringenstruiken tijdens onze (mogelijke) afwezigheid in de vakantie. Die struiken kunnen zo maar verdwijnen onder de scherpe messen van die monsterlijke machine. Op de enige boom in het grasperk heb ik ook nog een verbodsbord geschroefd voor het geval dat de machinist van de maaier onverhoeds hoge nood zou krijgen.
Gisteren las ik een interessant artikel in de krant. Een reactie op een artikel van de voorzitter van de Nederlandse Taalunie Hans Bennis (een zogenaamde beleids- en kennisorganisatie voor het Nederlands). Hij heeft in BN DeStem geschreven dat leestekens zoals de komma niet meer nodig zijn. Ik houd erg van een goed gebruik van de Nederlandse taal. Aangezien ik in Brabant woon, moet ik me een klein deel van het jaar afsluiten van mijn omgeving omdat het taalgebruik bij een deel van de bevolking plotseling over gaat in carnavaleske taal (W’emme d’r wel ore naor). Aangezien een deel van het lezerspubliek in Brabant woont, zal ik nu mogelijk op enkele tenen staan en misschien zelfs dreigmails ontvangen. Ik neem het risico. Zelf praat ik met een licht Rotterdams accent. Op de Rotterdamse scheurkalender van dit jaar heb ik gelezen dat je geluk hebt gehad als je in Rotterdam bent geboren. Dan moet dat accent wel kunnen.
Ik was blij dat een verstandige dame (Marjolein Kuperus) in het artikel gisteren uitlegt waarom de voorstellen van de heer Bennis idioot zijn ( zie deel van het artikel onderaan). Hans Bennis vindt ook dat we in de normale schrijftaal emoticons zouden moeten gebruiken. Dus als ik iets schrijf wat ik niet leuk vind, dat ik dan een boos kijkende emoticon erbij moet plaatsen om de lezer duidelijk te maken dat ik boos ben. Volgens mij heeft niemand een boos kijkende emoticon nodig bij het stukje over het maaien van het grasperk door de nieuwe firma. Gelukkig hebben we in Nederland nog mensen met verstand van de Nederlandse taal zoals drs. Kipping (inmiddels gepensioneerd).
Nog eenmaal dan drs. Kipping:
Enkele stukjes uit het artikel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten