Mooie omgeving, prachtig weer, dramatisch internet

De dag van vertrek is bij ons altijd de minst leuke van de vakantie. Het lijstje afwerken om er zeker van te zijn dat we alles bij ons hebben, het huis goed achterlaten, de caravan goed aanko/ppelen etc. Er gaat altijd iets mis bij ons. Vandaag kreeg ik het anti diefstalslot op de koppeling niet meer open. Normaal gesproken draai je de sleutel om en open je het slot. Nu niet dus. Siliconen spray in het slot gespoten, gewrikt met een schroevendraaier en uiteindelijk geweld gebruikt met een flinke hamer. Dat lukte. 

We vertrokken om ongeveer 11 uur. De reis verliep verder prima, hoewel het erg druk was. Even pauzeren op een parkeerplaats voor een boterham.

De bestemming was een gehucht met een onuitspreekbare naam: Warincthun behorend bij een iets groter gehucht: Audinghen. Ik heb de mevrouw van de camping gevraagd hoe je dit allemaal uitspreekt en ik zal het maar niet fonetisch opschrijven. De wegen er naar toe werden smaller en smaller, kronkelend en heuvelachtig en de laatste paar kilometer was het weggetje ongeveer even breed als de auto. Gelukkig ontmoetten we geen tegenligger. Best leuk rijden met de caravan.

De camping is ontstaan als een boerderij camping met een aantal gites erbij. Het terrein is een soort knollenveld met gras dat al een paar weken geleden gemaaid had moeten worden. Het grondzeil op dat lange gras geeft een merkwaardig golfeffect. Na een biertje hebben we de caravan waterpas gezet en de voortent opgezet. Die hadden we de afgelopen 3 jaren niet gebruikt dus was het weer even zoeken, hoe zat dat ook al weer. Toch stond de voortent in drie kwartier en dat is best snel. Marleen en ik zijn goed op elkaar ingespeeld.

Na het eten hebben we een wandeling gemaakt in de omgeving. Het is hier bijzonder mooi. Een mooi glooiend groen landschap op misschien 2 km van de Atlantische Oceaan. En heel erg stil.
Het sanitair van de camping is erg simpel, met de Franse slag, maar net te doen voor een week.  
Om negen uur begon de grootste uitdaging van de dag: dit verhaal schrijven en het op het internet krijgen. Ik had op mijn telefoon al gezien dat de internetverbinding zeg maar rudimentair is. Ik kreeg nu.nl niet eens geopend. Nu werk ik met een goede dongel waarmee ik meestal net iets meer verbinding krijg. Maar het openen van mijn blog duurde al minuten lang en dan had ik nog geen woord geschreven, laat staan een foto geupload. Dat laatste bleek inderdaad niet mogelijk. Na diverse pogingen heb ik twee foto's flink verkleind en gewoon gekopieerd en geplakt. Tot mijn blijde verbazing lukte dat wel (na veel pogingen overigens).

Morgen gaan we de omgeving bekijken en de andere schilders begroeten en misschien ook even naar de zee.